இன்றைய காலக்கட்டத்தில், மனிதர்களாகிய நாம் சிந்திப்பதற்கும், முடிவெடுப்பதற்கும் அதிகளவில் மென்பொருட்களையும் (AI) கணினிகளையும் சார்ந்திருக்கத் தொடங்கிவிட்டோம். இது நமது மூளையின் சுயமான சிந்திக்கும் திறனைப் பாதிக்குமா என்ற அச்சம் பரவலாக எழுந்துள்ளது. இதைப் பற்றி மக்கள் மத்தியில் இரண்டு விதமான கருத்துக்கள் உள்ளன. ஒரு சாரார், “அதிவேகமாக வேலைகளைச் செய்யத் தொழில்நுட்பம் இருக்கும்போது ஏன் நாம் கஷ்டப்பட வேண்டும்?” எனக் கேட்கிறார்கள். இன்னொரு சாராரோ, “இப்படியே போனால் மனித மூளை சிந்திப்பதையே நிறுத்திவிடும்” என்று கவலைப்படுகிறார்கள்.
உண்மையில், மனிதர்களாகிய நாம் காலங்காலமாக எதையாவது ஒரு கருவியைச் சார்ந்துதான் இருந்து வருகிறோம். ஆரம்பத்தில் பேனாவைப் பயன்படுத்தினோம், பிறகு கணிப்பான்களை (Calculators) நம்பினோம், இன்று கூகுள் (Google) போன்ற தேடுபொறிகளை நாடுகிறோம். முன்பெல்லாம் பலருடைய தொலைபேசி எண்கள் நமக்கு மனப்பாடமாகத் தெரியும். ஆனால், இன்று அனைத்தும் அலைபேசியில் இருப்பதால் மூளைக்கு அந்த வேலை இல்லாது போய்விட்டது.
இங்குதான் ஒரு பெரிய ஆபத்து ஒளிந்திருக்கிறது. எதையும் சுயமாக வாசித்து, அதன் ஆழத்தை விளங்கிப் படிப்பதற்குப் பதிலாக, எல்லாவற்றையும் ‘சாட்பொட்கள்’ (Chatbots) போன்ற கருவிகளிடம் ஒப்படைக்கும்போது, நமது மூளை ‘துருப்பிடிக்கத்’ தொடங்குகிறது. நாம் புதிய விடயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளும் முயற்சியைக் கைவிடுகிறோம். இதனால் நமது தனித்துவமான கற்பனைத் திறனும், ஆழமாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றலும் குறைந்து கொண்டே போகிறது.
செயற்கை நுண்ணறிவை அறவே தவிர்க்க முடியாது, ஆனால் அதை ஒரு கருவியாக மட்டுமே பயன்படுத்த வேண்டும். நமது சிந்தனைக்கு மாற்றாக அதைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. சமையலுக்குக் கத்தி எவ்வளவு தேவையோ, அதுபோலத்தான் தொழில்நுட்பமும். கத்தியை நம் கையில் வைத்துக்கொள்வது போல, தொழில்நுட்பத்தையும் நமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இல்லையேல், ஆழமாகச் சிந்திக்கும் திறனை இழந்து, வெறும் தகவல்களைக் கக்கும் இயந்திரங்களாக நாம் மாறிவிடுவோம்.
